Huib Geurink.
Therapie
Persoonlijke Groei.

De sprookjes van Huib

Ik hou van sprookjes. Ze laten iedereen de vrijheid om te bepalen wat waar is en wat niet. Iedereen mag zelf weten wat hij of zij er uit haalt.

Achtergrond van de site.

Ben je op zoek?

De gekleurde bril.

De god en de godin.

Lijf, leden en taal.

Wali Sanga en de Geheime Leer.

 

 

Terug naar deel 1.

De god en de godin

Oktober 2009

Brillen die ik continu afwisselend gebruik zijn die van de god en de godin. Ik bedoel dan niet de God waar de religie's het over hebben maar de god en de godin van de oude Grieken. Ik zou ook kunnen zeggen "de man en de vrouw" maar een man mag tegenwoordig ook vrouwelijke eigenschappen hebben en de vrouw mag mannelijke eigenschappen hebben. Het is dan handig om de energie los te koppelen van de biologie, de software los te koppelen van de hardware.

De god Zeus zit boven op de Olympus en zal het allemaal wel even regelen met z'n bliksem. Hij kijkt van boven naar beneden. Zijn scheppende energie is van boven naar beneden. Hij produceert vele zaadjes. Die moet hij kwijt. Van al die miljoenen zaadjes is er maar een raak. Het scheppen wat hij doet is ook meer keren fout dan goed. We weten ook nog van de natuurkunde les dat een knikker op een berg in labiel evenwicht is.

De godin zit in het dal. Zij laat groeien van beneden naar boven. Ze heeft maar een ei te vergeven. Daar moet ze voorzichtig mee zijn. Ze heeft geduld, verschaft een veilige omgeving en heeft "groene" vingers. Ze hoeft maar met die vingers te knippen en ze staat boven op de berg. Een goede moeder kan goed "in haar bekken zitten" en met eindeloos geduld de kinderen veiligheid verschaffen bij het spelen dus groeien. Ze kan ineens opspringen en een kind voor een auto wegtrekken. Een knikker in een kom is in stabiel evenwicht.

Beide energieŽn heb ik in me. Ik ben zo ontstaan. De vader heeft een zaadje geplant. De moeder heeft laten groeien. Ik heb ze in me. Ik kan die twee energieŽn herkennen en als bril gebruiken. Andere brillen heb ik even niet. Ik kan er mee naar het ontstaan van de wereld kijken. Met welke bril ik het zie hangt van mijn perspectief af. Ooit is er een big bang (de god) geweest waaruit het heelal en alle sterren en planeten zijn gegroeid (de godin). Ik heb dat ook in me. Ik kan op een ster gaan zitten en naar de aarde kijken. Ik zie een meteoorinslag 65 miljoen jaar geleden waardoor de dinosaurussen uitstierven en de mensheid kon gaan ontstaan. De bliksem van de god gevolgd door het groeien van de godin. 70.000 jaar geleden zie ik een hevige vulkaanuitbarsting waardoor het aantal mensen terugliep naar ca 1000 wereldwijd. Een sterke selectie van overlevende genen. Een scheppende god gevolgd door de groei van de godin. Van grote afstand zie ik de mensheid in zijn evolutieproces. Ik kan op de kerktoren gaan zitten en dan zie ik een man die een zaadje plant en een vrouw die laat groeien. Ik zie niet meer de mensheid als geheel ontstaan en groeien. Ik zie mensen geboren worden, groeien en sterven. Ik kan op straat lopen en zie een kind vallen, opstaan en weer verder groeien. Door met m'n wervelkolom m'n houding, m'n perspectief, zeg maar m'n bril te wijzigen zie ik de blaadjes, de bomen of het bos. Ik kan in mezelf gaan zitten en zie een hartslag en een stroming.

De god en de godin. Ze zijn antagonisten. Ze kunnen niet zonder elkaar. Ze zijn allebei nodig. Ze zijn beiden conditio sine qua non.

Als je deze twee brillen ook gebruikt zullen we ongetwijfeld dingen anders zien. Jouw botten en spieren zijn anders dan die van mij. Wat ik voor mezelf belangrijk vind is om af te wisselen en steeds bewust te beslissen, grijp ik in of laat ik vanzelf groeien. Buik- en rugspieren zijn antagonisten. ik kan ze lekker afwisselen. Dat hoeft niet exact fifty fifty te zijn. Er is niets mis met een voorkeur. Maar een verslaving? Liever niet. Als ik te veel m'n rugspieren of te veel m'n buikspieren gebruikt kan dat leiden tot zaken als rug- of maagklachten. Ik praat dan nog niet eens over buig- en strekspieren tegelijk gebruiken. In het laatste geval zit ik mezelf te blokkeren (te saboteren op z'n Brabants gezegd). Dan is echt heel gauw de batterij leeg. Dan kom ik in de kliko, ik ga even uit beeld zo gezegd. Dat wil je niet! Toch? Ik in ieder geval niet meer. Ik had het niet door van mezelf hoor. Zo vast zat ik in gedragspatronen. Sommige al generaties oud. Ik denk dat de meesten het niet door hebben van zichzelf. Het deksel van de kliko kon ik trouwens van binnen uit helemaal zelf ook weer open doen.

Je zou ook de reguliere geneeskunde en een groeiproces door de bril van god en godin kunnen bekijken. De reguliere geneeskunde grijpt in van buiten af. Persoonlijke groei is van binnen naar buiten. Ik vind dat ik mezelf tekort zou doen als ik een van de twee mogelijkheden niet zou benutten. Met allebei m'n voordeel doen vind ik een prima plan.

Zomaar een lijstje.

Het een kan niet zonder het ander. Steeds eerst de god. Dan de godin.

De god en de godin.

De man en de vrouw.

De vader en de moeder.

De rug en de buik.

De zaadcel die op pad gaat en van buiten komt en de eicel die geduldig is, opneemt en laat groeien.

De big bang en de groei van het heelal.

De meteoorinslag en de evolutie van de mens.

De geboorte en het leven.

De korte termijn bonus en de lange termijn visie.

Het hart dat klopt. Het bloed dat stroomt.

Het kind dat valt. Het kind dat groeit.

De arts en de therapeut.

Het scheppingsverhaal en het evolutieverhaal. Ze zijn allebei waar.

 

 

Huib Geurink, therapeut, Fr. Rooseveltlaan 57, 4818 KB Breda, +31.653458044, huib@geurink.nl